De kunstenaar

Willem Fermont is een rusteloos mens. Zijn leven is een zoektocht: hij observeert, is onderweg. Niet het doel is belangrijk maar het onderweg zijn. Zijn leven verliep kronkelig. Afkomstig uit een eenvoudige, gebrandmerkte arbeidersfamilie, werkte hij zijn leven lang aanzichzelf, aan zijn wereld. Hij werkte en passant als hulpmetaalbewerker op een metaalfabriek in Duitsland, als leraar aardrijkskunde, als paleontoloog, geoloog, steenkoolonderzoeker, hoofd van een chemisch laboratorium, hoofdconservator bij het Rijksmuseum voor Volkenkunde, kunstenaar. Zijn kunstwerken zijn vervellingen van de geest. Als ze klaar zijn liggen ze al weer achter hem, als getuigen van het verleden. Zijn ervaringen slaat hij op, integreert ze in nieuwe werkelijkheden, visies. De betekenis die zulke ervaringen ooit hadden vervagen mettertijd. Tijd is een mentaal concept, het verleden een reconstructie op grond van het heden. Toekomst is onbekend, ongewis maar onweerstaanbaar.

Voor mij is Willem een bijzondere man uit het mooie Limburgse plaatsje Nuth. Een bijzondere man die ik al langere tijd ken maar sinds kort steeds beter begin te leren kennen. Enige tijd geleden kwam ik een documentaire tegen “De Roermondse Adel” over de Roermondse familie Fermont waarin Willem ook een bijdrage leverde. Dit bracht mij op het idee om het dagelijkseleven van Willem te gaan volgen en hier een fotoserie van te maken. Het werk dat Willem maakt fascineerde mij al op jonge leeftijd toen ik al regelmatig over de vloer kwam bij Willem en zijn vrouw Josje. Ik heb niet lang geaarzeld en Willem gemaild over mijn idee dat ik hem wilde gaan volgen in wat hij doet en hoe hij leeft. Willem reageerde hier heel enthousiast op en binnen de kortste keren was ik hem al aan het fotograferen. Samen hebben we besloten om een jaar voor dit project uit te trekken. Ik zal Willem de komende tijd dus nog blijven volgen. 

Het portret

Willem Fermont inspecteert een onderdeel van een onderhanden kunstwerk: een lens uit zijn DreamWARP-10 TimeVoyager waarmee het in principe, net als in dromen, mogelijk is om sneller dan het licht te reizen. Maar tevens richt zijn blik zich op het nieuwe, het onbekende, de toekomst. Het ongewone, het bijzondere wordt uitvergroot en werkt als honing voor een bij. Op de achtergrond staan vervagende kunstwerken. Een recent object: de "Sfinx", is nog net een beetje wazig herkenbaar. Ouder werk vervaagt, verliestbetekenis. De vensters op de achtergrond suggereren een grotere, achterliggende wereld: zijn wortels, de wereld die hem vormde, die hij mede vormgaf. Een terugwijkende wereld waar hij onlosmakelijk mee verbonden is. De foto is doorde impliciete tijdsas driedimensionaal en kan gelezen worden als een momentopname van de geschiedenis. De geschiedenis van een kunstenaar. Of liever nog van een mens. De foto vangt zo de tijd, beweging, in een momentopname. 


Documentaire project: “Willem Fermont”

NL / ENG 

2017 © Gelieve niet te reproduceren, zonder de uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van Dennis Lardenoije.
Using Format